เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 องค์หญิงดอกบัวหิมะกับสาวงามใต้แสงจันทร์ (รวมสองตอนเป็นหนึ่ง)
หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ลมเหนือพัดกระหน่ำจนกระโจมสั่นไหว
เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น เหลาจินตัดสินใจเข้าใกล้ก่อนแล้วค่อยลงมือจู่โจมอย่างฉับพลัน ทว่ากลับเห็นชายร่างเตี้ยในค่ายพักลุกขึ้นยืน
“อย่านั่งทื่ออยู่เลย”
โจ้เจ้าแจ่มีสีหน้าระแวดระวัง น้ำเสียงแหบพร่า “สถานการณ์ดูไม่ค่อยชอบมาพากล”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสองก็ลุกขึ้นทันที มือเอื้อมไปยังถุงคาดเอวพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ตามทิศทางสายตาของโจ้เจ้าแจ่
หิมะที่ปลิวว่อนบดบังทัศนวิสัย ท่ามกลางสีขาวโพลนมองไม่เห็นอะไรเลย ได้ยินเพียงเสียงลมเหนือพัดหอบเกล็ดหิมะดังหวีดหวิว
“ไม่มีอะไรกันนี่” ชายสำเนียงท้องถิ่นกล่าว
อากาศบ้าบอแบบนี้ แน่นอนว่ามองไม่เห็นอะไรอยู่แล้ว…ใบหน้าของโจ้เจ้าแจ่เคร่งขรึมลง…นั่นคือเสียงฝีเท้า เหล่าจื่ออาศัยพรสวรรค์ได้ยินเสียงฝีเท้าแปลกหน้า
จิตสังหารเย็นเยียบพลันปะทุขึ้น