บทที่ 37 ร่องรอยภายในถ้ำ

ยามสนธยาค่อย ๆ ปกคลุมผืนป่า แสงสว่างในภูเขาลึกเริ่มเลือนรางลงทุกขณะ เหลือเพียงแสงอาทิตย์อันริบหรี่ไม่กี่สายที่ลอดผ่านรอยแยกของถ้ำเข้ามา พอจะทำให้มองเห็นเค้าโครงภายในถ้ำได้อย่างเลือนราง

ขนตาของเป่ยถังเลี่ยสั่นไหวเล็กน้อย ปลายนิ้วงอเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดทึบหนักที่ยังหลงเหลืออยู่ทั่วร่างทำให้เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งแรกที่ปรากฏต่อสายตาคือผนังถ้ำขรุขระและชื้นเย็น บนพื้นปูด้วยหญ้าแห้งชั้นหนึ่ง กลิ่นอ่อน ๆ ของพืชพรรณที่ติดอยู่กับหญ้าแห้งช่วยขับไล่ความหนาวเย็นภายในถ้ำออกไปไม่น้อย

เขาขยับหัวไหล่ แม้บาดแผลจากคมดาบบนไหล่ซ้ายยังคงเจ็บปวด แต่ความรู้สึกร้อนแผดเผาจากพิษที่แพร่กระจายกลับหายไปแล้ว แม้แต่กำลังภายในที่เดิมปั่นป่วนอยู่ในร่างกายก็ค่อย ๆ กลับมาสงบนิ่ง

สายตาของเขากวาดมองไปรอบด้าน ข้างกองหญ้าแห้งมีห่อผ้าเนื้อหยาบวางอยู่ ภายในมีแผ่นแป้งข้าวสาลีเนื้อนุ่มอยู่หลายชิ้นและผลไม้เชื่อมถุงเล็กอีกหนึ่งถุง ข้างกันมีกระบอกน้ำกระเบื้องเคลือบสีเขียววางตั้งอยู่ ผิวกระเบื้องเรียบเนียนเป็นมันวาว แฝงความงดงามประณีตอยู่หลายส่วน

แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นเสื้อคลุมซึ่งพาดอยู่บนแขนของเขา