บทที่ 36 พบกันครั้งแรกในภูเขาลึก

ผืนป่าเขียวชอุ่มไปด้วยพืชพรรณ เสียงนกร้องประสานกับกลิ่นหอมของดอกไม้ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ส่วนถวนจื่อน้อยที่อยู่ในตะกร้าสะพายหลังก็ส่งเสียงครางหงิง ๆ เบา ๆ ออกมาเป็นระยะ

เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นจนแทบอดใจไม่ไหวของมัน มุมปากของซูหว่านซิงก็อดยกขึ้นเป็นรอยยิ้มไม่ได้ แม้แต่ฝีเท้าก็พลอยเบาสบายขึ้นไม่น้อย นางไม่ได้สัมผัสความสงบเช่นนี้มานานแล้ว จึงคิดจะถือโอกาสที่เข้าภูเขาครั้งนี้ผ่อนคลายให้เต็มที่ และพาถวนจื่อน้อยกลับไปพบครอบครัวของมันเสียด้วย

“อย่าดิ้นนักสิ หากยังเอะอะไม่หยุด ข้าจะโยนเจ้าออกมาเสียเลย”

ซูหว่านซิงตบตะกร้าสะพายหลังเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่เล็กน้อย ขณะเดียวกันสายตาก็กวาดมองพืชพรรณสองข้างทางไปด้วยตามความเคยชิน เมื่อเห็นดอกแดนดิไลออนกับผักเบี้ยใหญ่กำลังงอกงาม นางก็เด็ดใส่ตะกร้าไปหลายกำ ทั้งสองอย่างล้วนเป็นผักป่าชั้นดี กลับไปแล้วให้เฉียวเหนียงลวกน้ำร้อนแล้วนำไปยำเย็น รสชาติย่อมกรอบสดและอร่อยไม่น้อย