บทที่ 27 วางแผนสร้างบ้าน

เมื่อซูหว่านซิงอุ้มลูกหมาป่ากลับมาถึงลานบ้านเล็ก ๆ ซูหว่านเฟิงกำลังถือพู่กัน ค่อย ๆ ลากเส้นพื้นฐานง่าย ๆ ลงบนกระดาษ ส่วนซูหว่านเยว่ฟุบอยู่ข้างโต๊ะ มองพี่ชายเขียนหนังสืออย่างเงียบ ๆ

แสงแดดส่องลอดช่องหน้าต่างเข้ามาตกกระทบบนร่างของเด็กทั้งสอง ก่อให้เกิดภาพอันสงบสุขและอบอุ่น ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น

เมื่อเห็นพี่สาวกลับมา ซูหว่านเยว่ก็ผุดลุกขึ้นทันที ก่อนวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตจ้องลูกหมาป่าในอ้อมแขนของนางอย่างอยากรู้อยากเห็น

“พี่สาว นี่คือตัวอะไรหรือ? ตัวเล็กจัง แถมยังนุ่มนิ่มอีกด้วย”

“มันคือลูกหมาป่า ต่อจากนี้มันจะอยู่กับพวกเรา”

ซูหว่านซิงยิ้มพลางเดินเข้าไปในห้อง หยิบขวดนมเด็กแบบควบคุมอุณหภูมิกับนมผงสำหรับลูกสุนัขออกมาจากมิติ เมื่อละลายนมผงด้วยน้ำอุ่นเรียบร้อยแล้ว นางก็ค่อย ๆ ป้อนให้ลูกหมาป่าอย่างระมัดระวัง

เจ้าตัวเล็กงับจุกนมเอาไว้แน่น ก่อนดูดนมอึกเล็ก ๆ อย่างต่อเนื่อง ท่าทางว่าง่ายน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง