บทที่ 28 สายตาเฉียบคม เลือกคนอย่างรู้คุณค่า

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสว่าง ซูหว่านซิงก็ลุกจากเตียงแล้ว

นางหยิบผ้าคลุมหน้าสีเรียบผืนหนึ่งออกมาจากมิติ แล้วค่อย ๆ คลุมลงบนใบหน้า เหลือให้เห็นเพียงดวงตาคู่ใสกระจ่าง

ผ้าคลุมหน้าทั้งบางและเบา สามารถปกปิดใบหน้าได้เกือบทั้งหมด โดยไม่บดบังสายตาหรือเป็นอุปสรรคต่อการพูด

เมื่อซูหว่านเฟิงกับซูหว่านเยว่ตื่นขึ้นมาและเห็นพี่สาวอยู่ในสภาพเช่นนี้ ทั้งสองก็พากันเข้ามามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“พี่สาว เหตุใดท่านถึงต้องคลุมหน้าด้วย?” ซูหว่านเยว่ดึงชายผ้าคลุมหน้าเบา ๆ พลางถามเสียงแผ่ว

ซูหว่านซิงลูบศีรษะนาง ก่อนอธิบายอย่างอ่อนโยน “พี่สาวกำลังรักษารอยแผลเป็นบนใบหน้า ต่อจากนี้เวลาออกไปข้างนอก พี่สาวจะคลุมหน้าเอาไว้ รอจนรอยแผลเป็นหายดีแล้วค่อยถอดออก”

นางจงใจกล่าวเช่นนี้ ไม่เพียงเพื่อป้องกันไม่ให้ชาวบ้านสงสัยถึงความเปลี่ยนแปลงของนาง แต่ยังเพื่อให้เมื่อรอยแผลเป็น “จางหาย” และนางกลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมในภายหลัง ทุกคนจะได้ไม่รู้สึกว่ามันเกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนเกินไป

ซูหว่านเฟิงพยักหน้าอย่างรู้ความ ก่อนกำชับว่า “พี่สาว เช่นนั้นท่านต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ”

“ข้ารู้แล้ว” ซูหว่านซิงตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหมุนตัวเข้าครัวไปทำอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว