บทที่ 14 เก็บกวาดบ้านหลังใหม่

ทันทีที่คนจากบ้านเดิมได้ยินคำว่า “แจ้งทางการ” สีหน้าของแต่ละคนก็ซีดเผือดลงทันที

แม้ปกติพวกเขาจะวางอำนาจบาตรใหญ่ แต่ก็รู้ดีว่าที่ว่าการมีอำนาจเพียงใด หากถูกจับตัวไปที่นั่นจริง ๆ ย่อมหลีกเลี่ยงความลำบากไม่ได้ และอาจถึงขั้นต้องเข้าไปนอนในคุกด้วยซ้ำ

ท่านปู่ฝืนรักษาหน้าตาของตนเอาไว้ พลางถลึงตามองซูหว่านซิงอย่างอาฆาต “ดี! ดีมาก ซูหว่านซิง! พวกเราไป!”

พูดจบ เขาก็ฝืนเข้าไปประคองท่านย่าขึ้นมา พร้อมเรียกลุงใหญ่ ลุงรอง และภรรยาของลุงรองให้กลับไปด้วยกัน คนทั้งกลุ่มต่างพยุงกันกะเผลกกลับไปทางบ้านเดิม ตลอดทางมีเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังไม่ขาดสาย ไม่มีใครกล้าหันกลับมา และยิ่งไม่กล้าทิ้งคำข่มขู่เอาไว้อีกแม้แต่คำเดียว