บทที่ 15 ไข่มุกล้ำค่าปรากฏตัว

คนจากบ้านเดิมตระกูลซูพากันเดินกะเผลกกลับเข้าลานบ้าน ทันทีที่ผลักประตูลานเปิดออก แต่ละคนก็ทนฝืนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

ลุงใหญ่กุมแขนที่ชาจนไร้ความรู้สึก ก่อนทรุดตัวลงตรงธรณีประตู ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ส่วนลุงรองกอดน่องที่ปวดระบมย่อตัวนั่งอยู่บนพื้น เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ขณะที่ภรรยาของลุงรองฟุบอยู่บนโต๊ะในห้องโถง หอบหายใจเพราะความเจ็บปวดบริเวณหัวไหล่ กระทั่งเรี่ยวแรงจะเงยหน้าขึ้นยังไม่มี

ท่านย่าที่มีท่านปู่คอยประคองนั่งลงบนม้านั่ง ปากยังคงด่าทอซูหว่านซิงเป็นระยะ เพียงแต่ในน้ำเสียงไม่มีความวางอำนาจเช่นยามปกติอีกแล้ว เหลือเพียงความไม่ยินยอมและความขุ่นเคืองใจ