บทที่ 9 ช่วยเหลือหมาป่าขาว

“ไม่ต้องกลัว อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”

ซูหว่านซิง เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางค่อย ๆ ยื่นมือเข้าไปใกล้กับดักเหล็กขึ้นสนิม

ร่างของหมาป่าขาวสั่นสะท้านเล็กน้อย แต่มันไม่ได้โจมตีนาง เพียงใช้ดวงตาจ้องมือของนางเขม็งไม่วางตา

ซูหว่านซิงกลั้นหายใจ หาตำแหน่งกลไกของกับดักเหล็กให้พบ ก่อนอาศัยแรงอันที่ได้จากการฝึกวิชาการต่อสู้มาหลายปี งัดมันอย่างฉับพลัน..เสียง “แกร๊ก” ดังชัด กับดักเหล็กถูกเปิดออกได้สำเร็จ

ทันทีที่กับดักคลายออก หมาป่าขาวก็เจ็บจนตัวเกร็ง ส่งเสียงคำรามต่ำด้วยความเจ็บปวด

ซูหว่านซิง รีบหยิบใบไม้ที่รองน้ำพุเอาไว้ขึ้นมา แล้วค่อย ๆ รินน้ำลงบนบาดแผลของมันอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่น้ำพุสัมผัสบาดแผล ร่างกายที่เกร็งแน่นของหมาป่าขาวก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่เสียงครางยังเบาลง ดูเหมือนว่าน้ำพุนี้จะมีฤทธิ์ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจริง ๆ

ซูหว่านซิง ดีใจขึ้นมา นางนำน้ำพุออกจากมิติเพิ่มอีกเล็กน้อย ค่อย ๆ ล้างบาดแผลของหมาป่าขาวอย่างละเอียด ชำระคราบเลือดและสิ่งสกปรกรอบบาดแผลออกจนสะอาด