บทที่ 10 ขายสมุนไพรในตัวอำเภอ

ตัวอำเภอเจริญรุ่งเรืองกว่าในเมืองเล็กมาก ร้านขายยาก็ใหญ่กว่า มีเถ้าแก่ผู้มีประสบการณ์และดูของเป็นมากกว่า อีกทั้งราคาที่ให้ก็ยุติธรรมกว่าเช่นกัน

แม้การเดินทางไปยังตัวอำเภอจะต้องใช้เวลาเดินบนเส้นทางภูเขานานกว่าสามชั่วยาม แต่เพื่อหาเงินให้ได้มากขึ้น และทำให้น้องทั้งสองมีชีวิตที่มั่นคงโดยเร็วที่สุด ความลำบากเพียงเท่านี้สำหรับซูหว่านซิงไม่นับเป็นอะไรเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวอำเภอมีผู้คนพลุกพล่าน คนจากทั่วสารทิศเดินทางเข้าออก การที่นางนำโสมออกมาขายจึงไม่ง่ายที่จะทำให้ผู้อื่นสงสัย ถึงอย่างไรชาวบ้านจากภูเขาก็มักนำของป่าและสมุนไพรเข้ามาขายในตัวอำเภออยู่แล้ว

ซูหว่านซิงตัดสินใจว่าเช้าตรู่วันพรุ่งนี้จะนำสมุนไพรที่ตากแห้งแล้ว พร้อมกับโสมจากในมิติไปขายยังร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในตัวอำเภอ

เมื่อถึงยามเย็นสมุนไพรก็แห้งดีแล้ว

ซูหว่านซิงเก็บสมุนไพรอย่างระมัดระวัง ใช้กระดาษน้ำมันห่อแยกเป็นห่อเล็ก ๆ อย่างเรียบร้อย ก่อนจัดใส่ตะกร้าไม้ไผ่

เมื่อราตรีค่อย ๆ มาเยือน หลังจากกล่อมน้องทั้งสองจนหลับแล้ว ซูหว่านซิงก็เข้าสู่ มิติหมื่นสรรพสิ่งอัจฉริยะอีกครั้ง