บทที่ 8 หาเสบียงในภูเขาลึก

หลังอยู่ภายในมิติประมาณหนึ่งชั่วยาม ซูหว่านซิงก็ออกจากมิติในที่สุด เมื่อกลับมายังห้องด้านข้างของศาลบรรพชน น้องทั้งสองของนางยังคงหลับสนิท เทียนไขเผาไหม้ไปเกินครึ่งแล้ว เหลือเพียงแสงริบหรี่ส่องอยู่ นางเดินไปข้างที่นอน ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มบาง ๆ คลุมให้น้องทั้งสองอย่างมิดชิด ก่อนนั่งลงตรงขอบที่นอนและเริ่มครุ่นคิดถึงแผนการในอนาคต

แม้ตอนนี้นางกับน้องทั้งสองจะแยกออกจากครอบครัวซูหยวนแล้ว แต่พวกนางกลับไม่มีเงินติดตัวแม้แต่อีแปะ มีเพียงเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งไม่กี่ชุด และศาลบรรพชนก็ไม่ใช่สถานที่ที่สามารถอาศัยอยู่ได้ในระยะยาว นางจำเป็นต้องหาเหตุผลอันสมเหตุสมผลในการหาเงินให้เร็วที่สุด เพื่อนำเงินไปซื้ออาหาร ผ้า หรือกระทั่งซื้อบ้านเป็นของตนเองสักหลัง ให้น้องทั้งสองได้มีที่อยู่อาศัยอย่างมั่นคง