บทที่ 7 ความลับของเขตยุคโบราณ

ซูหว่านซิง จูงมือซูหว่านเฟิงและอุ้มซูหว่านเยว่ เดินตามความทรงจำไปยังศาลบรรพชนที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของหมู่บ้าน

ศาลบรรพชนของ หมู่บ้านแอ่งตระกูลซูไม่ได้ใหญ่โตนัก มีเพียงเรือนดินทรุดโทรมสามห้อง กำแพงลานบ้านด่างพร้อยและปูนหลุดลอก ประตูใหญ่มีแม่กุญแจเหล็กขึ้นสนิมแขวนอยู่ หัวหน้าหมู่บ้านสั่งให้คนมาเปิดเอาไว้ให้นางเป็นพิเศษล่วงหน้า ทั้งยังกำชับว่าหลังใช้งานแล้วให้ลงกลอนล็อกประตูให้ดี

เมื่อนางผลักประตูไม้หนักอึ้งออก เสียง “เอี๊ยด” ก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบของยามพลบค่ำ

ลานของศาลบรรพชนเต็มไปด้วยวัชพืชสูงถึงเอว ตามมุมต่าง ๆ มีกองเครื่องมือทำไร่เก่า ๆ กับฟืนวางสุมอยู่ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น

ห้องโถงหลักเป็นสถานที่ประดิษฐานป้ายวิญญาณบรรพชน ภายในมีโต๊ะไม้สีลอกอยู่ไม่กี่ตัว ส่วนห้องด้านข้างทั้งซ้ายและขวาว่างเปล่า มีเพียงฝุ่นหนาเตอะกับฟางแห้งที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น

“พี่สาว ที่นี่สกปรกจังเลย”

ซูหว่านเฟิง ขมวดคิ้ว พลางดึงชายแขนเสื้อของซูหว่านซิง

ส่วนซูหว่านเยว่กอดคอซูหว่านซิงเอาไว้แน่น ศีรษะเล็ก ๆ ซุกอยู่ในอ้อมอกของนาง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง