บทที่ 512 บรรพกาล·มังกรศักดิ์สิทธิ์ปฐมบรรพชน

บทที่ 512 บรรพกาล·มังกรศักดิ์สิทธิ์ปฐมบรรพชน

สุสานเทพมาร ส่วนลึก

ก้อน “มวลรวมความคิดอัปมงคล” ที่บิดเบี้ยวดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งอยู่ในท้องของอสูรกลืนเคราะห์ ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงจนวิญญาณแทบฉีกขาด

ร่างของอสูรกลืนเคราะห์ที่เดิมพองโตกลมดิกเริ่มหดตัวลงอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่หดตัว กระดูกและเนื้อหนังก็เกิดการกลายพันธุ์

“อึก...”

ไป๋หลิงคุกเข่าอยู่บนพื้น มือทั้งสองกดหน้าอกไว้แน่น ความเจ็บปวดที่เชื่อมโยงจิตญาณกับสัตว์วิญญาณทำให้นางแทบขาดใจ

แต่สิ่งที่ทำให้นางหวาดกลัวยิ่งกว่าคือภาพเหตุการณ์ที่หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิดในชั่วขณะนั้น