บทที่ 511 ในที่สุดก็ก้าวสู่แดนเซียน อสูรชิงซื่อปฐมกาล

บทที่ 511 ในที่สุดก็ก้าวสู่แดนเซียน: อสูรชิงซื่อปฐมกาล

กระแสพลังงานสีแดงดำราวกับฟ้าบุพกาลอันเป็นต้นกำเนิดของทุกสิ่งในยามฟ้าดินเปิดออก กลืนหลินเฉินกับเสี่ยวไป๋จนมิด

ในห้วงสุญญตาต่างแดนที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกแห่งนี้ เวลาเสมือนสูญเสียความหมายไป

อาจเป็นเพียงชั่วพริบตา หรืออาจเป็นเวลาหมื่นปี

หลินเฉินรู้สึกว่าสติของตัวเองแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะประกอบขึ้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า

ทุกครั้งที่แตกสลายมาพร้อมความเจ็บปวดแสนสาหัส ส่วนทุกครั้งที่ประกอบขึ้นใหม่ วิญญาณของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าไป๋เจิ้งข้างกายกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน