บทที่ 510 ขั้นที่สามแห่งเทพมาร

บทที่ 510 ขั้นที่สามแห่งเทพมาร

หลินเฉินขี่เสี่ยวหลานควบทะยานไปบนทุ่งรกร้างอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

ยิ่งเดินทางลึกเข้าไป โครงกระดูกโดยรอบกลับยิ่งเบาบางลง ทว่าทุกซากที่พบล้วนแผ่แรงกดข่มออกมารุนแรงกว่าบริเวณรอบนอกหลายเท่า

ความเวิ้งว้างและความเงียบงันมรณะจากยุคบรรพกาลนั้นกดทับจนแทบหายใจไม่ออก

ในที่สุด หลังบินข้ามเทือกเขาที่เกิดจากโครงกระดูกงูยักษ์พันขดกัน เสียงของกระทิงมารก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของหลินเฉิน น้ำเสียงเจือความสั่นเครือและความลังเลราวกับคนใกล้ได้กลับบ้าน “ถึงแล้ว—อยู่ตรงนั้น”

หลินเฉินได้ยินดังนั้นจึงบังคับเสี่ยวหลานให้ค่อย ๆ ร่อนลง

เบื้องหน้าเป็นพื้นที่โล่งกว้างค่อนข้างราบ ตรงกลางมีโครงกระดูกขนาดใหญ่นอนสงบนิ่งอยู่