กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 467 บรรพชนอนุญาตแล้ว
ภายในลาน บนโต๊ะหิน ม้วนคัมภีร์หนังที่แผ่กลิ่นอายเก่าแก่ดึกดำบรรพ์ดูยิ่งลึกลับขึ้นใต้แสงจันทร์
หลินเฉินยื่นมือหยิบม้วนคัมภีร์ขึ้นมา สัมผัสแรกที่ฝ่ามือคือความนุ่มนวลอุ่นละมุนประหลาด ราวกับสิ่งที่สัมผัสไม่ใช่วัตถุไร้ชีวิต แต่เป็นผิวสัมผัสของสิ่งมีชีวิต
เขาค่อย ๆ คลี่มันออก แผนที่สามมิติที่ซับซ้อนถึงขีดสุดก็ปรากฏต่อหน้าทั้งสามคนทันที
แผนที่นี้ไม่ได้วาดอยู่บนพื้นราบ แต่ใช้อักขระรูนแห่งยุคบรรพกาลชนิดพิเศษร่างแนวเทือกเขาและสายน้ำขึ้นมา
วิธีวาดแผนที่นี้ลึกลับเป็นอย่างมาก
“นี่คือแผนที่ศักดิ์สิทธิ์ของนิกายเทพยุคบรรพกาลในอาณาจักรโบราณหนานเฝินที่นายพูดถึงหรือ?”
หลี่เจิ้นก้มลงมาดู เพียงแวบเดียวก็รู้สึกเวียนหัว มองไม่ออกเลยว่ามันหมายถึงอะไร
“ใช่” สวีเฟิงเผยสีหน้าภาคภูมิใจ “สิ่งนี้เป็นสมบัติประจำสำนักของนิกายอาถัว ว่ากันว่าประมุขศาสนจักรรุ่นแรกของพวกเขาได้มาจากซากโบราณสถานยุคบรรพกาลโดยบังเอิญ”
“ตลอดเวลานับไม่ถ้วน ประมุขศาสนจักรทุกรุ่นของนิกายอาถัวพยายามไขความลับของมันให้หมด แต่ล้วนล้มเหลว จนกระทั่ง…อัจฉริยะอย่างฉันปรากฏตัว!”