กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 454 การทำลายล้างและการพักสงบ
เมื่อหลี่เจิ้นเหวี่ยงหมัดออกไป โลกทั้งใบก็ราวกับสูญสิ้นเสียงและสีสันในชั่วขณะนั้น
มีเพียงกระแสพลังสีแดงฉานสายหนึ่งที่หอบเอาเงามายาหงส์เพลิงมาด้วย ลุกโชนด้วยชีวิตและโทสะ กลายเป็นจุดสนใจเพียงหนึ่งเดียวระหว่างฟ้ากับดิน
มันไม่ได้เป็นเพียงพลังหมัดอีกต่อไป แต่เป็นการรวมตัวของความแค้นและความโศกเศร้าทั้งหมดของหลี่เจิ้น เป็นการทำลายล้างอันเจิดจ้าที่สุด!
ห่าฝนลูกศรสีทองที่ปกคลุมทั่วฟ้าเปราะบางต่อหน้ากระแสพลังนี้ราวหิมะกลางแสงตะวัน สัมผัสแล้วละลาย ก่อนระเหยหายไปจนหมดในพริบตา
กระแสพลังสีแดงฉานยังพุ่งต่อไปไม่หยุด ด้วยอำนาจบาตรใหญ่ที่ไม่มีสิ่งใดขัดขวางได้ มันกลืนกินพยัคฆ์เทพร่างมหึมาที่อยู่หลังห่าฝนลูกศรในพริบตา!
“อ๊าก—!!!”
พยัคฆ์เทพระดับสิบสอง อสูรยักษ์น่าสะพรึงกลัวที่ทำให้ทหารและประชาชนหลายแสนคนในนครขุนเขาเฮยซานตกอยู่ในความสิ้นหวัง ส่งเสียงร้องโหยหวนสั้น ๆ อย่างน่าเวทนา อัดแน่นด้วยความไม่อยากเชื่อและความหวาดกลัว
จากนั้น ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงสุดขีดของจี้ซื่อกับคนในเผ่าทั้งหมด ร่างกายอันแข็งแกร่งจนมิอาจทำลายของพยัคฆ์เทพ ตลอดจนวิญญาณที่บรรจุอานุภาพเทพไว้ ก็ถูกหมัดที่ทรงพลังถึงขีดสุดลบหายไปอย่างหมดจด!
ไม่มีเลือดเนื้อกระจาย ไม่มีแขนขาขาดกระเด็น