กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 437 ยอมแตกสลายดั่งหยก ไม่ยอมเป็นกระเบื้องที่สมบูรณ์
ระเบิดนิวเคลียร์เพลิงพิสดารสีดำแดงที่ลอยอยู่เหนือศีรษะเสี่ยวหงราวกับดวงตาที่ห้วงอเวจีจ้องมองโลกมนุษย์ แผ่คลื่นพลังที่ทำให้คนแทบหายใจไม่ออก
เมื่อเทียบกับมันแล้ว ดอกบัวเพลิงสามสีที่วิหคเฟิ่งหวงของผู้อาวุโสทั้งสามควบคุมอยู่นั้น แม้จะยิ่งใหญ่ตระการตา แต่ก็เป็นเพียงหิ่งห้อยเมื่อเทียบกับเตาหลอมแห่งนรก คุณภาพของมันด้อยกว่าไปแล้ว!
“กู!”
แววตาดุดันของเสี่ยวหงวาบขึ้น วงกลม “ดวงตะวันโลหิตหลุมดำ” อัปมงคลเหนือศีรษะแผ่อานุภาพหนักหน่วงที่บดขยี้ทุกสิ่ง แล้วค่อย ๆ พุ่งเข้าหาดอกบัวเพลิงสามสีที่กดลงมาอย่างรวดเร็ว
ไม่มีเสียงปะทะสะเทือนฟ้าสะท้านดิน มีเพียงเสียงฉี่ ฉี่ ของมิติที่ถูกฉีกกระชากด้วยกำลัง!
ชั่วขณะที่ทั้งสองสัมผัสกัน พลังงานสีดำแดงบนผิวระเบิดนิวเคลียร์เพลิงพิสดารก็เข้าพันรัดดอกบัวเพลิงสามสีด้วยตัวเอง ราวกับมีชีวิต
ดอกบัวเพลิงขนาดยักษ์ที่รวมเพลิงกรรมต้นกำเนิดของวิหคเฟิ่งหวงสามตัวเข้าด้วยกัน กลับพบศัตรูคู่ปรับ แสงเจิดจ้าบนกลีบบัวหม่นลงด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า!
นี่ไม่ใช่การหักล้างพลังงานกัน แต่เป็นการบดขยี้!
พลังแห่งความมืดขั้นสุดตรงใจกลางระเบิดนิวเคลียร์เพลิงพิสดารดูราวกับหลุมไร้ก้น ดอกบัวเพลิงจมหายเข้าไป ความเร็วในการหมุนช้าลงเรื่อย ๆ ขนาดหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว สีสันก็ขุ่นมัวไม่เป็นประกาย