เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 346 พิธีใหญ่เทศกาลไหว้พระจันทร์
วันเทศกาลไหว้พระจันทร์นี้ ฟ้ายังไม่สว่างกระจ่าง กู้ชิงหลินก็ตื่นขึ้นแล้ว
มิใช่ถูกอ๋องเก้าเรียกให้ตื่น มิใช่ถูกเสียงประทัดนอกหน้าต่างปลุกให้ตื่น——เขาถูกกลิ่นหอมหวานบางเบาที่คุ้นเคยยิ่งปลุกให้ตื่นต่างหาก
กลิ่นหอมนั้นเล็ดลอดเข้ามาทางช่องประตู ปะปนกับความหอมหวานสดชื่นของดอกกุ้ยฮวา ความเข้มข้นกลมกล่อมของน้ำผึ้ง และกลิ่นนุ่มนิ่มอันเป็นเอกลักษณ์ของข้าวเหนียวที่เพิ่งนึ่งสุก ลอยเข้ามาในมุ้งทีละเส้นทีละสาย
เขาพลิกตัวกลับ เอื้อมมือไปคลำข้าง ๆ——ท่านพ่อไม่อยู่
ในผ้าห่มยังหลงเหลือไออุ่น หมอนยังมีกลิ่นไม้สนจาง ๆ กับกลิ่นหมึกจากตัวท่านพ่อติดอยู่
เขาลุกขึ้นพรวด เท้าเปล่าวิ่งไปที่ประตู ผลักประตูตำหนักออก ก็เห็นอ๋องเก้ากำลังถือจานกระเบื้องเคลือบเขียวเดินมาจากปลายระเบียงทางเดิน
ในจานเรียงขนมกุ้ยฮวาที่เพิ่งออกจากลังถึงอย่างเป็นระเบียบ ไอร้อนลอยกรุ่น ด้านบนโรยดอกกุ้ยฮวาแห้งสีทอง ขอบยังเกาะหยดน้ำผึ้งเป็นประกาย
วันนี้อ๋องเก้าสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวจันทรา ปักลายนกกระเรียนเซียน แขนเสื้อม้วนขึ้นถึงข้อศอก เอวยังผูกผ้ากันเปื้อนที่เปื้อนแป้งข้าวเหนียวไว้