เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 296 เอวกำเริบอีกแล้ว
เมื่อผู้อาวุโสสิงจือพากู้ชิงหลินลงมาถึงนอกประตูเมืองหลวง สีสนธยาโรยลงจนมืดแล้ว ร้านค้าตามถนนฉางอันต่างจุดโคมไฟกันไปตามลำดับ แสงไฟสีเหลืองอุ่นลอดผ่านหน้าต่างกระดาษน้ำมันสาดลงบนพื้นถนนแผ่นศิลาเขียว
ผู้อาวุโสสิงจือปล่อยมือกู้ชิงหลิน พลางเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “อาจารย์ปู่จะไปจวนตระกูลซู ทางฝั่งปู่ของเจ้ายังมีสมบัติเวทอีกหลายชิ้นที่ยังไม่ได้มอบให้เจ้า อาจารย์ปู่จะไปทวงคืนมาให้เจ้าเอง
เจ้าไปพระราชวังเองเถิด”
กู้ชิงหลินเงยหน้าขึ้นโบกมือน้อย ๆ ไปทางผู้อาวุโสสิงจือ แล้วร้องเสียงใสกังวานว่า “ท่านอาจารย์ปู่ช่วยทวงมาให้ข้าหลาย ๆ ชิ้นด้วยนะ” แล้วก็หันกายวิ่งไปทางพระราชวัง
เส้นทางจากประตูเมืองถึงพระราชวังนี้เขาเคยวิ่งมานับครั้งไม่ถ้วน หลับตาก็ยังคลำไปถึงได้
แผ่นศิลาเขียวบนถนนฉางอันดังกรุกกรักใต้ฝ่าเท้ารองเท้าบู๊ตขุนนางน้อยของเขา ชายชราแผงถังหูลู่กำลังแบกโครงไม้เก็บแผงกลับบ้าน
พอเห็นเงาร่างน้อยสีขาวจันทร์ผุดผ่านหน้าตาไปอย่างรวดเร็ว เขาก็ตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะเปล่งเสียงตะโกนไปทางเพื่อนบ้านว่า “คุณชายน้อยกลับมาแล้ว”