เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 295 ความคิดถึงบ้านเกิด
ตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก ย้อมท้องฟ้าทั้งผืนให้เป็นสีแดงชาดราวกับทองคำหลอมละลาย
ผู้อาวุโสสิงจือพากู้ชิงหลินลงมาพักบนยอดเขาน้อยไร้นามแห่งหนึ่ง เตรียมค้างคืน ณ ที่แห่งนี้
กู้ชิงหลินพิงอยู่ในอ้อมอกของผู้อาวุโสสิงจือ เงยหน้าขึ้นมองดวงตะวันยามอัสดงที่ค่อย ๆ จมลง ณ ขอบฟ้า พลันเอ่ยเรียกเบา ๆ ว่า “ท่านอาจารย์ปู่”
ผู้อาวุโสสิงจือก้มลงมองใบหน้าน้อย ๆ ที่อาบแสงตะวันยามเย็นจนเป็นสีทองอ่อนในอ้อมอก แล้วเอ่ยตอบด้วยเสียงอบอุ่นว่า “มีสิ่งใดหรือ”
สายตาของกู้ชิงหลินทอดข้ามขุนเขาสีครามซ้อนชั้น ข้ามหมู่บ้านและทุ่งนาที่ถูกแสงโพล้เพล้ห่อหุ้ม ไปหยุดอยู่ ณ เส้นขอบฟ้าอันไกลแสนไกล
ดวงตะวันกำลังจมลงสู่สันเขาทีละนิด แสงเรืองรองหลงเหลือเผาเมฆให้กลายเป็นสีส้มแดงและม่วงชาดซ้อนกันเป็นชั้น ๆ วิหคคืนรังหลายตัวบินเฉียดผ่านขอบฟ้า เงาของมันค่อย ๆ เลือนรางในแสงโพล้เพล้