เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 283 เชิญร่ำสุรา
เสียงระฆังยามเช้าลอยมาจากหอระฆังอย่างเนิบช้า หนักแน่นกังวานไกล ครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับวัดม้าขาวทั้งวัดกำลังตื่นขึ้นช้า ๆ ในเสียงระฆังนี้
หมอกยามเช้ายังไม่จางหาย ระหว่างกิ่งใบของสนไซเปรสโบราณมีหยาดน้ำค้างละเอียดเกาะอยู่ ถูกเสียงระฆังสั่นจนหล่น หยดลงบนพื้นศิลาเขียวเป็นระยะ ๆ
จากทางมหาวิหารเริ่มมีเสียงสวดพระสูตรของบทเรียนยามเช้าแว่วมา ประสานกับเสียงระฆัง ห่อหุ้มวัดทั้งวัดไว้ในบรรยากาศอันเคร่งขรึมและสงบเงียบ
เมื่อกู้ชิงหลินตื่นขึ้น ภายนอกหน้าต่างยังมัวหม่น
เขาพลิกตัวในผ้าห่ม ช่วยมือคลำไปข้าง ๆ อย่างเคยชิน—คลำได้เพียงความว่างเปล่า อาจารย์ปู่ไม่อยู่
เขาขยี้ตาลุกขึ้นนั่ง พบว่าที่นอนครึ่งหนึ่งของผู้อาวุโสสิงจือเย็นชืดแล้ว ผ้าห่มพับเรียบร้อย และข้างหมอนยังวางชาใสแก้วหนึ่งที่ยังอุ่นอยู่