เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 221 หวยชิงตำหนิตนเอง
เมื่อออกมาจากพระราชวัง เงาพลบค่ำก็ปกคลุมลงจนมืดสนิทแล้ว
ร้านค้าตามถนนฉางอันต่างทยอยจุดโคมกันแล้ว แสงโคมสีเหลืองอุ่นลอดผ่านหน้าต่างกระดาษน้ำมันสาดลงบนพื้นถนนแผ่นศิลาเขียว ฉายเงาของทั้งสองคนให้ยืดยาวบ้างสั้นลงบ้าง
เสิ่นหวยชิงยืนอยู่ที่ประตูพระราชวัง มองไปทางจวนของตนที่อยู่ไกลออกไป จู่ ๆ ก็หันกายกลับมาโอบไหล่เผยอวี้โหลวไว้ น้ำเสียงแฝงความร่าเริงที่เสแสร้งให้ดูเบาสบายอยู่บ้าง
“อวี้โหลว อย่าไปจวนอริยะซูเลย
ตามศิษย์พี่มา——ไปบ้านข้า สามปีแล้วที่ไม่ได้กลับ หมูแดงตุ๋นฝีมือแม่ข้า ทั้งเมืองหลวงหาที่เปรียบไม่ได้เป็นคนที่สอง
เป็นอย่างไร ให้เกียรติศิษย์พี่สักหน่อยหรือไม่”
เผยอวี้โหลวถูกเขากอดจนเซไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พอตั้งหลักได้ก็จัดเสื้อที่ถูกดึงจนเบี้ยวให้เข้าที่ ใบหน้าที่อ่อนโยนผุดรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นมา “ได้อยู่แล้ว
ข้าได้ยินศิษย์พี่พร่ำบอกถึงฝีมือมารดาของท่านมานานแล้ว วันนี้ในที่สุดก็มีโอกาสได้ลิ้มลอง