กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 222 หมูแดงตุ๋น
เสิ่นหวยชิงกอดเสิ่นหงอี้ไว้แน่น ซบหน้าลงบนผ้าห่มทหารเก่าที่ซักจนสีซีดขาวซึ่งวางอยู่บนตักของพ่อ น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ ชุ่มไปทั้งผ้าห่มเนื้อหยาบนั้น ชุ่มไปทั้งกลิ่นทรายและฝุ่นลมกับกลิ่นควันดินปืนที่ยังหลงเหลือจากดินแดนเหนือ
เขานึกถึงยามที่ตนยังเด็ก ทุกครั้งที่พ่อกลับจากดินแดนเหนือมาเยี่ยมบ้าน พ่อจะใช้ผ้าห่มทหารผืนเดียวกันนี้ห่อเขาไว้ ชูเขาขึ้นเหนือศีรษะ แล้วหมุนวนอยู่กลางเรือนเล็ก
เวลานั้นขาของพ่อยังสมบูรณ์ แขนก็แข็งแรงราวกับเสาเหล็กสองต้น
บัดนี้ผ้าห่มทหารผืนนี้ยังอยู่ แต่พ่อกลับยืนยังไม่มั่นคงเสียแล้ว
“พ่อ... ลูกอกตัญญู ลูกไม่ใช่คน”