เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 220 สนทนาระหว่างพ่อลูก
ซูฉางชิงคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้าตั่งนุ่ม กำมือผอมแห้งเย็นเฉียบของบิดาไว้ มองลงไปยังขาทั้งสองข้างของบิดาที่คลุมอยู่ใต้ผ้าห่มทหารเก่า
ผ้าห่มทหารผืนนั้นซักจนสีซีด ขอบถูกเสียดสีจนหลุดเป็นขุย เป็นผืนที่บิดานำกลับมาจากดินแดนเหนือ ใช้มาหลายปีก็ยังไม่ยอมเปลี่ยน
เขายื่นมือออกไปกดที่หัวเข่าของบิดาเบา ๆ ผ่านผ้าห่มทหารก็สัมผัสได้ถึงข้อต่อที่แข็งเกร็งเล็กน้อย — นั่นคือโรคเก่าที่หลงเหลือจากอาการบาดเจ็บเก่าคั่งค้าง โลหิตปราณไม่ไหลเวียน
เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าผอมตอบของบิดา น้ำเสียงตึงเครียดเล็กน้อย “พ่อ บาดแผลเก่าปวดอีกแล้วหรือ
ข้าได้ยินท่านลุงจางบอกว่าพ่อปวดมาหลายวันแล้ว เหตุใดไม่ให้คนไปเชิญแพทย์หลวง”
ซูถิงจ้าวพิงอยู่บนตั่งนุ่ม ยื่นมือมาลูบศีรษะซูฉางชิง