เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 ทลายแล้วตั้งมั่น
กู้ชิงหลินยืนอยู่หน้าเก้าอี้รถเข็นของท่านอ๋องเก้า เสื้อคลุมตัวน้อยสีขาวจันทร์โบกสะบัดไปตามวายุอสูร จุกผมน้อยทั้งสองข้างหลุดลุ่ยไปนานแล้ว เส้นผมละเอียดอ่อนถูกเหงื่อเกาะติดอยู่บนแก้มนวลที่ซีดเผือด
ร่องรอยกวีทั้งสามบทที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในอากาศ ตาข่ายกระบี่ที่แปรเปลี่ยนจากปราณเที่ยงธรรมฮ่าวหรานสีเงินขาวนั้นยังคงสังหารมารอสูรอยู่ ทว่าใจอักษรของเขานั้นได้ถูกใช้งานจนเหือดแห้งถึงขีดสุดแล้ว
ภาพเบื้องหน้าเริ่มเลือนราง เสียงการเข่นฆ่าข้างหูพลันไกลออกไปแล้วใกล้เข้ามา
เขาวูบไปเล็กน้อย ยื่นมือไปยึดพนักเก้าอี้รถเข็นของท่านอ๋องเก้าเอาไว้ถึงจะยืนหยัดได้เพียงลำพัง ปลายเล็บของเขากลายเป็นสีขาวซีดดูไม่สุขภาพดี
เขาเงยหน้าขึ้น มองผ่านปราณอสูรและแสงกระบี่ที่เต็มท้องฟ้า เห็นผู้อาวุโสสิงจือ