เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 พิทักษ์
หลี่หยวนซีเพิ่งเข็นรถเข็นไปไว้ข้างหลังอ๋องเก้า ยังไม่ทันจะพยุงเสด็จอาจากพื้นขึ้นมา ท้องฟ้าก็พลันมืดลงในชั่วพริบตา
มิใช่ความมืดยามพลบค่ำใกล้จะมาถึง มิใช่ความมืดยามเมฆดำบดบังดวงตะวัน หากแต่เป็นความมืดข้นหนืดดั่งหมึกที่ทำให้หายใจไม่ออก ราวกับมีผู้รินหมึกหนา ๆ ลงบนท้องฟ้าทั้งผืน
แสงตะวันเหนือสนามฝึกยุทธ์ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น กลางวันพลันกลายเป็นกลางคืน
ในอากาศอบอวลด้วยปราณอสูรกลิ่นแรงจนชวนให้คลื่นเหียน ทั้งคาวทั้งเย็น ห่อหุ้มเสียงคำรามแหบพร่าละเอียดยิบนับไม่ถ้วนกดลงมาจากขอบฟ้า
ใบของต้นอู๋ถงไม่กี่ต้นริมสนามฝึกยุทธ์เหี่ยวม้วนลงในทันใด บนอิฐปูพื้นหินเขียวก่อตัวเป็นน้ำค้างแข็งดำบาง ๆ ชั้นหนึ่ง
ผู้คนทั้งหลายเงยหน้าขึ้นอย่างรุนแรง
กลางท้องฟ้า มารอสูรแน่นขนัดดุจฝูงตั๊กแตนอพยพถาโถมมาทั่วฟ้าดิน
ทหารอสูรกางปีกดำทมิฬบดบังฟ้าดิน แม่ทัพอสูรขี่พาหนะที่หุ้มเกราะทั้งตัวตั้งแถวอยู่บนเมฆ รอบกายราชันอสูรมีหมอกโลหิตข้นคลั่กวนเวียน ย้อมท้องฟ้าครึ่งหนึ่งให้กลายเป็นสีแดงคล้ำ
และเบื้องบนของพวกมัน เงาดำสิบสายใหญ่โตดุจภูเขากำลังค่อย ๆ ลดต่ำลง แต่ละสายแผ่แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวพอจะกดขุนเขาสายน้ำให้พังทลาย