เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 124 ความวิปริตฉับพลัน
ปราณปรีชาญาณเหนือสนามฝึกยุทธ์ยังคงไม่สลายไป ในอากาศยังหลงเหลือกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยและร่องรอยความอ้างว้างจากลำนำวายุสารท
บนที่นั่งของต้าเยี่ยน ซุนหมิงกำลังใช้แขนเสื้อซับรอยชื้นที่หางตา พลางเก็บต้นฉบับบทกวีที่เขียนว่า “ปูซ่วนจื่อ·สดุดีเหมย” เข้าไปในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง
องค์ชายสองมีสีหน้าหม่นหมองไร้ชีวิตชีวาพิงเอนอยู่บนเก้าอี้ ความอัปยศที่พ่ายแพ้อย่างหมดรูปทำให้เขาดูราวกับถูกถอดกระดูกสันหลังออกไปทั้งร่าง
ในขณะนั้นเอง ความวิปริตได้เกิดขึ้นฉับพลัน
ชายสวมหน้ากากที่ยืนอยู่หลังองค์ชายสองมาตลอดและปกคลุมร่างกายด้วยเสื้อคลุมสีดำมิดชิดพลันเคลื่อนไหว
ร่างของเขาไหววูบ รวดเร็วจนราวกับหายไปจากที่เดิม ในชั่วพริบตาต่อมาเขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าซุนหมิง มือที่ผอมแห้งดุจกรงเล็บยื่นออกมาจากเสื้อคลุม นิ้วทั้งห้ากางออกเป็นกรงเล็บและบีบคอซุนหมิงไว้แน่นในคราเดียว
ซุนหมิงตั้งตัวไม่ติด ลำคอถูกบีบไว้แน่นหนา เคราสีขาวเทาสั่นระริกอยู่ใต้มือนั้น ทั้งร่างถูกยกจนเท้าลอยพ้นพื้น