เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 28 อย่าทอดทิ้งข้า
ปราณอสูรสลายจนสิ้น ลานเรือนกลับสู่สภาพระเกะระกะเต็มไปหมด
พื้นศิลาเขียวแตกออกเป็นรอยลึกหลายรอย กิ่งแห้งของต้นแปะก๊วยเก่าหักไปเจ็ดแปดกิ่ง ตกลงบนพื้นอย่างระเกะระกะ
กระดิ่งลมใต้ระเบียงถูกแรงสั่นสะเทือนจนหล่นหายไปหนึ่งอัน ถ้วยชาบนโต๊ะน้ำชาตัวเล็กก็ล้มคว่ำ ชาที่เย็นไปครึ่งถ้วยหกเลอะบนโต๊ะ กำลังหยดลงพื้นทีละหยด ๆ
แสงแดดสาดลงมาจากเบื้องบนอีกครั้ง ส่องเศษหินและกิ่งไม้ที่หักเกลื่อนพื้น ส่องกระถางดอกไม้ที่ล้มคว่ำและกลีบดอกเหมยที่กระจัดกระจายเต็มพื้น
หลิ่วเหวินหย่วนก้าวพรวดเดียวมาถึงหน้าตั่งนุ่ม ย่อตัวลง สองมือจับไหล่ของกู้ชิงหลินไว้ แล้วพินิจดูเขาอย่างละเอียดตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
แล้วยื่นมือลูบหน้าผากเขา จับข้อมือเขาคลำชีพจร ตรวจสอบว่าไม่ได้รับบาดเจ็บจึงค่อยผ่อนลมหายใจลงเล็กน้อย
แต่ทว่ามือของเขายังวางอยู่บนไหล่ของกู้ชิงหลินไม่ปล่อย ปลายนิ้วสั่นระริกเบา ๆ เส้นเลือดบนหลังมือยังปูดโปน ภาพเมื่อครู่เห็นได้ชัดว่ายังกดทับอยู่ในใจเขาไม่สลายไป
“เสี่ยวหลินเอ๋อร์ ไม่เป็นไรหรือ เจ็บตรงไหนหรือไม่ บอกอาจารย์มา”
ซูไป๋อีก็เก็บกระบี่เข้าฝักแล้วเดินเข้ามา