เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 บทกวีจอมยุทธ์พเนจร
เมื่อซูไป๋อีเอ่ยคำว่า “บัดนี้” น้ำเสียงของเขาเบาสบายราวกับกำลังเอ่ยว่า “บัดนี้ลงมือกินข้าวได้แล้ว”
เขาลุกขึ้นยืน เดินไปยังตั่งนุ่ม ก้มลงมองขาทั้งสองข้างของผู้อาวุโสสิงจือที่อยู่ใต้ผ้าห่ม แล้วย่อตัวลง ยื่นสองนิ้วออกไป วางแตะลงบนหัวเข่าของผู้อาวุโสสิงจืออย่างเบา ๆ
ท่วงท่าดูเหมือนช่างตามสบาย แต่กู้ชิงหลินเห็นว่าในเสี้ยวขณะที่ปลายนิ้วของซูไป๋อีสัมผัสผ้าห่ม มือทั้งข้างของเขาล้วนเปล่งแสงเรือง ๆ —
นั่นคือชั้นแสงสีครามจืดจางยิ่ง อ่อนละมุนดั่งหยก นุ่มนวลราวสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ
“สิงจือ ขาทั้งสองข้างของเจ้านี้ ข้ารักษาได้”
ซูไป๋อีเก็บสีหน้าล้อเล่นเมื่อครู่ไปเสีย สีหน้านิ่งสงบและหนักแน่น “แต่ตราประทับพลังอสูรในกายเจ้าสะสมมากว่าสิบปี จะถอนรากถอนโคนมิใช่ผลงานของวันเดียวคืนเดียว
วันนี้ข้าจะใช้คัมภีร์ถุงเขียวเปิดทางเส้นลมปราณให้เจ้าก่อน ไล่พลังอสูรส่วนที่ตกค้างอยู่ชั้นผิวกายให้กระจายไป
หลังจากนั้นทุกเจ็ดวันจะฝังเข็มรักษาสักครั้ง ผ่านไปสี่สิบเก้าวัน เจ้าคงลุกยืนได้อีกครั้ง”
ผู้อาวุโสสิงจือนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ผ่านมาสิบปีแล้ว