เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 ดื่มเดียวดายใต้จันทรา
กู้ชิงหลินซบอยู่ในอ้อมอกของผู้อาวุโสสิงจือ แกล้งตายอยู่เนิ่นนาน
เขาไม่ได้จงใจเสียมารยาท เพียงแต่ไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าอย่างไร
เหล่าศิษย์พี่ในสำนักศึกษา เขาใช้เวลาเกือบเดือนหนึ่งกว่าจะค่อย ๆ สนิทสนมด้วย แต่บัดนี้จู่ ๆ ก็มีท่านปู่ผมขาวผู้ไม่รู้จักโผล่ขึ้นมา นั่งดื่มชาอยู่ในเรือนของอาจารย์ปู่ แถมบอกว่ามาดูเขโดยเฉพาะ —
ความรู้สึกเช่นนี้ราวกับตอนเรียนประถมในชาติก่อน จู่ ๆ ญาติห่าง ๆ ที่ไม่เคยเห็นก็มาถึงบ้าน พอเข้ามาก็พูดว่า “นี่คือเสี่ยวหลินสินะ โตขึ้นมากแล้ว” แล้วยื่นมือมาลูบหัวเขา
เขาเกลียดความรู้สึกเช่นนั้น
แต่ท่านปู่องค์นี้พูดกับอาจารย์ปู่ด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับรู้จักกันมานานแสนนาน
อาจารย์ปู่บอกว่าท่านเป็นอริยะรอง เป็นสหายเก่าของอาจารย์ปู่ ผู้ที่สามารถเป็นสหายของอาจารย์ปู่ได้ คงไม่ใช่คนชั่วกระมัง
อีกทั้งน้ำเสียงที่พูดก็ไม่รีบไม่ร้อน พอหัวเราะริ้วรอยที่หางตาก็โค้งงอ ไม่เหมือนท่านอาจารย์แก่ที่ทำหน้าเข้มคอยสั่งสอนเด็ก
กู้ชิงหลินลังเลอยู่ในอ้อมอกของผู้อาวุโสสิงจืออยู่เนิ่นนาน ในที่สุดก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากอกของอาจารย์ปู่