เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 25 ซูไป๋อี
เสาแสงสีทองเหนือลานกว้างยังไม่ทันสลายหาย เหนือชั้นเมฆยังคงหลงเหลือวงรัศมีจาง ๆ อยู่หนึ่งวง ราวกับม่านสวรรค์ถูกประทับไว้เป็นตราประทับจาง ๆ สักดวง
ศิษย์หลายร้อยนายยังจมอยู่ในอารมณ์ที่เหลือของ “ชมวสันต์” เนิ่นนานจนเรียกสติกลับมาไม่ได้
ธูปเส้นบนเสาโคมทองแดงรูปนกเชวี่ยไหม้มาจนถึงปลายสุด ควันธูปในลมรุ่งอรุณฟุ้งกระจายเป็นผ้าโปร่งบางเบาราวกับมีราวกับไม่มี
หลิ่วเหวินหย่วนยืนอยู่หน้าที่นั่งประธาน ในแขนเสื้อเก็บต้นฉบับบทกวีที่หมึกยังไม่ทันแห้งนั้นไว้
นิ้วของเขาลูบคลำเนื้อผ้าที่ปลายแขนเสื้ออย่างไม่รู้ตัว สายตาทอดไปยังเก้าอี้มหาราชครูตัวที่กู้ชิงหลินเพิ่งนั่งไปเมื่อครู่
พื้นเก้าอี้ยังเหลือไออุ่นอยู่เล็กน้อย แสงตะวันกำลังเลื่อนผ่านพนักเก้าอี้ ส่องกระทบรอยบุบเล็ก ๆ นั้น
เขารู้ว่าพรสวรรค์ของเด็กคนนี้ชวนตะลึง — ตั้งแต่บท “รำพึงคืนสงัด” ในวัดร้างนั้น เขาก็รู้แล้ว
ทว่าทุกครั้ง ทุกครั้งที่เด็กคนนี้ยกพู่กันขึ้น ก็ยังทำให้ใจเขาสะเทือนวูบหนึ่ง
ไม่ใช่เพราะบทกวีดีเพียงใด หากเพราะสิ่งที่ซ่อนอยู่ในบทกวีเหล่านี้ — ความผันผวนแปรเปลี่ยนเหล่านั้น ความเจ็บปวดหนักอึ้งเหล่านั้น การยืนหยัดหลังบ้านเมืองแตกสลายเหล่านั้น — ไม่ควรเป็นสิ่งที่เด็กเจ็ดขวบจะเขียนออกมาได้