เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 24 ชมวสันต์
หนึ่งก้านธูปเผาไหม้จนหมดสิ้น
ธูปเส้นบนเสาโคมทองแดงรูปนกเชวี่ยร่วงหล่นเถ้าถ่านสีขาวหมองก้อนสุดท้ายลงมา ควันสีครามฟุ้งสลายไปในลมยามรุ่ง
ฟูจื่อเมิ่งนำครูผู้สอนหลายคนเก็บต้นฉบับบทกวีของศิษย์ขึ้นมาทีละฉบับ เรียงตามหมายเลขให้เรียบร้อย แล้ววางไว้บนโต๊ะยาวตรงหน้าที่นั่งประธาน
หลิ่วเหวินหย่วนลุกขึ้นจากเก้าอี้มหาราชครู เดินไปยังโต๊ะยาว พลิกดูทีละแผ่น
ศิษย์หลายร้อยคนใต้แท่นกลั้นลมหายใจตั้งอกตั้งใจรอฟังเจ้าสำนักศึกษาวิจารณ์ชี้แนะ
หลิ่วเหวินหย่วนพลิกดูอย่างรวดเร็ว สายตากวาดผ่านต้นฉบับบทกวีทุกแผ่น บางคราพยักหน้าเบา ๆ บางคราส่ายหน้าแผ่ว ๆ
พลิกไปถึงแผ่นที่ยี่สิบเศษ นิ้วของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง — นั่นคือกวีเจ็ดอักษรที่ขับขานขุนเขาสายน้ำ ใช้ถ้อยคำงดงามสง่า สัมผัสคู่คำเรียบร้อย คลื่นปราณปรีชาญาณบรรลุถึงก้าวพ้นอำเภอระยะสูงสุด แผ่ว ๆ สัมผัสถึงธรณีประตูของระดับบรรลุจวน
เขามองลายเซ็นแวบหนึ่ง เป็นเสิ่นหวยชิง
พลิกไปถึงแผ่นที่สี่สิบเศษ ก็หยุดอีกครั้ง