เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 รุ่งอรุณวสันต์
ฟูจื่อเมิ่งยืนอยู่บนแท่นบรรยาย กระแอมไอให้คอโล่ง
เขาเป็นบัณฑิตขงจื๊อชราผมขาวโพลน สอนชั้นเรียนปูพื้นฐานในสำนักศึกษาฮ่าวหรานมาสามสิบปี ศิษย์อัจฉริยะที่เคยพบเห็นนั้นไม่ถึงร้อยก็แปดสิบ
แต่วันนี้เขากลับรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง — เจ้าตัวน้อยที่นั่งอยู่กลางแถวแรกใต้แท่นบรรยาย
บนศีรษะมีจุกผมน้อยสองจุก กำลังเบิกตาคู่หนึ่งที่ขาวดำแจ่มชัดมองเขาอย่างเงียบสงบ
“วันนี้ ข้าจะเล่าให้พวกเจ้าฟังถึงกฎการเลื่อนระดับแห่งมรรคาขงจื๊อ”
ฟูจื่อเมิ่งหยิบชอล์กขึ้นมา เขียนอักษรตัวใหญ่ที่เรียบร้อยหลายตัวบนกระดานดำ: บัณฑิต อาจารย์วรรณศิลป์ มหาอาจารย์วรรณศิลป์ ปรมาจารย์วรรณศิลป์ จอมวรรณศิลป์ กึ่งอริยะ อริยะรอง อริยะ
จากนั้นเขาใช้ชอล์กขีดเส้นนอนเส้นหนึ่งใต้คำว่า “บัณฑิต” “พวกเจ้าล้วนเป็นศิษย์ระดับบัณฑิต
ผู้เป็นบัณฑิตนั้นเริ่มจับทางได้แล้ว ใช้ใจอักษรรับรู้ปราณธรรมะแห่งฟ้าดิน ในขั้นนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือวางรากฐานให้มั่นคง —”
ใต้แท่นบรรยาย กู้ชิงหลินตั้งใจฟังอย่างยิ่ง