เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 20 ไปเรียน
เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังเพียงเริ่มปรากฏสีขาวปลา ซูฉางชิงก็ผลักประตูเข้ามาแล้ว
กู้ชิงหลินยังคงขดตัวอยู่ในผ้าห่ม หลับสนิทสนม
หมวกขนกระต่ายวางอยู่ข้างหมอน ผมยุ่งเหยิงจากการนอน ปอยผมสองสามปอยชี้ขึ้นบนศีรษะ ราวกับลูกไก่ที่เพิ่งฟักออกจากไข่
เขานอนตะแคงตัวขดเป็นก้อน ใบหน้าซุกอยู่ในหมอนนุ่ม ๆ ปลายริมฝีปากยังมีรอยยิ้มบาง ๆ คงฝันเห็นเรื่องดี ๆ อะไรสักอย่าง
ซูฉางชิงยืนอยู่ข้างเตียงมองอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทนใจปลุกเขาไม่ลงจริง ๆ
เด็กคนนี้เมื่อวานเหนื่อยเกินไป — เช้าตรู่แต่งบทกวีติดต่อกันหลายบท จากระดับบัณฑิตทะยานขึ้นเป็นอาจารย์วรรณศิลป์โดยตรง ยังไปเขียนบทกวีพิทักษ์แคว้นกว่าสิบบทถวายอาจารย์ปู่ที่หลังเขา เรี่ยวแรงและมโนจิตถูกใช้จนหมดสิ้น
แต่วันนี้เป็นวันเปิดเรียนที่อาจารย์กำหนดไว้ ยังไม่ถึงยามเฉินก็ต้องไปที่ห้องหนังสือเพื่อคารวะอาจารย์และรับฟังคำสั่งสอน