เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 ชีวิตประจำวันของตัวน้อยผู้เป็นที่รัก
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา กู้ชิงหลินก็ไม่ไปห้องเรียนปูพื้นฐานอีก
หลิ่วเหวินหย่วนย้ายการบ้านของเขามาไว้ในห้องหนังสือของตนเอง
ทุกเช้า เตาฝังพื้นในห้องหนังสือถูกเผาจนอบอุ่น บนโต๊ะไม้จันทน์แดงขนาดใหญ่วางสี่สมบัติเครื่องเขียนไว้สองชุด ใหญ่หนึ่งเล็กหนึ่ง วางเรียงเคียงกัน
ยามหลิ่วเหวินหย่วนนั่งอยู่หน้าโต๊ะตรวจเอกสารราชการของสำนักศึกษา กู้ชิงหลินก็คุกเข่าบนเก้าอี้ข้าง ๆ หมอบบนโต๊ะคัดลายมือตามแบบแดงฝึกเขียนอักษร
การคัดลายมือตามแบบแดงเป็นวิชาที่น่าเบื่อที่สุด หลิ่วเหวินหย่วนเดิมคิดว่าเด็กคนนี้คงนั่งไม่ติด
ทว่ากู้ชิงหลินกลับคัดอย่างตั้งใจยิ่งนัก ปู่ในชาติก่อนเคยสอนเขาไว้ — ฝึกเขียนอักษรก็คือฝึกจิตใจ
ลายเส้นต้องมั่นคง เริ่มและจบต้องสะอาด การเป็นคนก็เช่นกัน เขากำพู่กันไว้ คัดไปทีละเส้นทีละขีด โครงกระดูกอักษรโซ่วจินค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนกระดาษคัดลายมือตามแบบแดง