เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 19 ท่านอาจารย์ปู่เล่า
กู้ชิงหลินถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงลมพัดทิวสนระลอกหนึ่ง
เขาพลิกตัวอย่างสะลึมสะลือ มือเล็กเอื้อมควานไปด้านข้างด้วยความเคยชิน ทว่ากลับควานพบเพียงความว่างเปล่า
ไร้ซึ่งเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเทาตัวเก่าปานกลางของอาจารย์ปู่ ไร้ผ้าห่มผืนนั้นที่คลุมไว้บนขา และไร้ซึ่งฝ่ามือผอมแห้งทว่าอบอุ่นข้างนั้น
เขาเบิกตากว้างขึ้นมาทันใด
บนเตียงว่างเปล่าไร้เงาผู้คน มีเพียงเขาอยู่เพียงลำพัง
ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดสลัวลงแล้ว แสงยามพลบค่ำสาดลอดผ่านกระดาษหน้าต่าง ย้อมให้ห้องทั้งห้องกลายเป็นสีเทาอมเขียวรางเลือนชั้นหนึ่ง
บนตั่งนุ่มยังคงหลงเหลือรอยยุบที่ผู้อาวุโสสิงจือเคยนอน ผ้าห่มถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยที่ปลายตั่ง รถเข็นหายไปแล้ว
“ท่านอาจารย์ปู่——”
ไม่มีผู้ใดขานรับ