เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 สลักบทกวี
ยามที่หลิ่วเหวินหย่วนเดินลงมาจากหลังเขา ท้องฟ้าใกล้จะพลบค่ำเต็มที
อาทิตย์อัสดงคล้อยต่ำ ย้อมกระเบื้องสีครามและกำแพงสีขาวของสำนักศึกษาฮ่าวหรานทั้งหลังให้กลายเป็นสีทองแดงจางๆ
เขาเดินไปตามทางเดินแผ่นศิลาเขียวทีละก้าว ในแขนเสื้อพกพาต้นฉบับบทกวีชุดนั้นไว้ ฝีเท้าช้ากว่าปกติเล็กน้อย ราวกับเกรงว่าหากเดินเร็วเกินไปจะทำให้น้ำหอมหมึกที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกระจัดกระจายไป
ยังไม่ทันเดินไปถึงลานหน้า ก็ถูกกลุ่มศิษย์ล้อมเอาไว้
เสิ่นหวยชิงวิ่งอยู่หน้าสุด สาบเสื้อเปียกชื้นเป็นวงไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหงื่อหรือสิ่งใด เผยอวี้โหลวติดตามมาติดๆ ตามด้วยเมิ่งชิงเหอ เซี่ยเจียซู่ เจียงเสี่ยวซาน และโจวเนี่ยนอัน
ถัดจากนั้นไปคือศิษย์คนอื่นๆ ของสำนักศึกษา พวกเขาเบียดเสียดกันจนเต็มลานหน้า แม้แต่ข้างแผ่นศิลาสองฝั่งทางเดินก็ยืนกันจนเต็ม