เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 15 ท่านอาจารย์ปู่
หลิ่วเหวินหย่วนผลักประตูเปิดออก อุ้มกู้ชิงหลินเดินเข้าไปข้างใน
ภายในห้องจุดเตาฝังพื้น อบอวลไปด้วยไออุ่น ม่านหน้าต่างปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง แสงตะวันลอดผ่านรอยแยกเข้ามา ทอดเป็นเส้นสายสีทองบาง ๆ สายหนึ่งบนพื้นแผ่นศิลาเขียว
บนตั่งนุ่มริมหน้าต่าง ชายชราผมขาวผู้หนึ่งกำลังกึ่งเอนกึ่งนอนพิงหมอนอิง บนขาทั้งสองข้างคลุมด้วยผืนผ้าห่มสีเทาเก่าปานกลาง ในมือถือม้วนตำราที่เปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่งเล่มหนึ่ง
เส้นผมสีเงินยวงเต็มศีรษะถูกรวบไว้ด้านหลังด้วยปิ่นไม้เรียบง่ายเพียงเล่มเดียว ใบหน้าผอมซูบ คิ้วตาแลดูสงบผ่อนคลาย มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังรอคอยเรื่องราวที่เฝ้าหวังมาเนิ่นนานให้บังเกิดขึ้น
ข้างตั่งนุ่ม มีรถเข็นไม้คันหนึ่งจอดอยู่อย่างสงบเงียบ ที่วางแขนถูกเสียดสีจนขึ้นเงาวาววับ
กู้ชิงหลินหมอบซบอยู่บนบ่าของหลิ่วเหวินหย่วน ยื่นใบหน้าออกมาครึ่งซีกอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
จากนั้นเขาก็มองเห็นใบหน้าของผู้อาวุโสสิงจือ
ดวงตาคู่นั้นแม้จะเปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา ทว่ากลับมิได้ขุ่นมัวแม้แต่น้อย