เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 การทะลวงระดับ
โรงอาหารของสำนักศึกษาฮ่าวหรานตั้งอยู่กลางไหล่เขา เป็นโถงกว้างโปร่ง เปิดหน้าต่างทั้งสี่ด้าน หันตรงไปยังขุนเขาสนและไซเปรสที่เต็มภูเขา
ยามเหม่าเพิ่งผ่านพ้น โรงอาหารกำลังครึกครื้นที่สุด — บรรดาศิษย์ที่เพิ่งทำบทเรียนยามเช้าเสร็จต่างจับกลุ่มกันสามสองคนนั่งล้อมโต๊ะยาว ถือโจ๊กร้อน ๆ คีบหมั่นโถว เสียงพูดเสียงหัวเราะดังหึ่ง ๆ รวมกันเป็นแผ่นเดียว
จู่ ๆ ประตูทางเข้าก็เงียบลง
ตอนแรกศิษย์สองคนที่นั่งใกล้ประตูเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง แล้วก็ชะงักงัน
จากนั้นก็โต๊ะที่สอง โต๊ะที่สาม… ความเงียบแผ่กระจายจากประตูเข้าไปสู่ส่วนลึกของโรงอาหารราวกับระลอกน้ำ ตรงที่มันผ่านไป เสียงเคี้ยวหยุดลง เสียงพูดหยุดลง แม้แต่เสียงตะเกียบตกกระทบโต๊ะก็หายไป
ศิษย์ทุกคนหันศีรษะมองไปทางประตู
ที่ประตูมีหลิ่วเหวินหย่วนยืนอยู่ ในอ้อมแขนเขาอุ้มเด็กคนหนึ่ง
เด็กคนนั้นสวมเสื้อคลุมบุด้วยนุ่นสีดำอมครามตัวเล็ก ๆ บนศีรษะสวมหมวกขนกระต่ายขาวราวหิมะ ใบหน้าเล็กใต้ปีกหมวกประณีตงดงามราวกับวาดขึ้นมา
เขากำลังนอนแนบเงียบ ๆ อยู่บนไหล่หลิ่วเหวินหย่วน พอเห็นคนทั้งห้องกำลังมองตนก็รีบซ่อนหน้าเข้าไปในซอกไหล่ของอาจารย์ทันที เผยให้เห็นเพียงครึ่งหนึ่งของท้ายทอยที่มีขนฟู ๆ กับปลายหูข้างหนึ่งที่แดงระเรื่อ