เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 ข้าอยากให้ท่านอาจารย์ปู่ยืนขึ้น
กู้ชิงหลินเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของผู้อาวุโสสิงจือ ดวงตาทั้งสองข้างที่ใสกระจ่างนั้นจ้องมองใบหน้าของผู้อาวุโสโดยไม่กะพริบแม้สักครั้ง
สายตาของเขาย้ายจากผมขาวของท่านอาจารย์ปู่ไปยังคิ้วและดวงตา จากคิ้วและดวงตาไปยังขาทั้งสองข้างที่ถูกผ้าห่มคลุมไว้ แล้วจึงย้ายกลับมา หยุดลงบนรอยยิ้มอบอุ่นที่มุมปากของท่านอาจารย์ปู่
เขายื่นมือเล็ก ๆ ออกไป สัมผัสขาของผู้อาวุโสสิงจืออย่างเบา ๆ และระมัดระวัง
ผ่านผ้าห่มไป เขาคลำอะไรไม่ได้เลย รู้สึกเพียงว่าภายใต้ผ้าห่มนั้นว่างเปล่า ขาของผู้อาวุโสผอมจนเหลือแต่กระดูก
มือเล็กนั้นวางลงบนผ้าห่ม เบาราวกับขนนก ราวกับกลัวว่าจะทำให้สิ่งใดเจ็บปวด
“ท่านอาจารย์ปู่” เขาเงยหน้าขึ้น เสียงเบามาก ๆ “ขาเจ็บหรือไม่?”
ผู้อาวุโสสิงจือก้มลงมองดวงตาที่กระจ่างใสคู่นั้น
ภายในนั้นมีความปวดใจ มีความกังวล และยังมีความห่วงใยที่ไม่เหลือสิ่งใดปกปิด ซึ่งเขามิได้เห็นมานาน
เด็กอายุเจ็ดขวบ เพิ่งรู้จักเขายังไม่ถึงหนึ่งก้านธูป กลับปวดใจแทนเขา