เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 13 ดอกเหมยบาน
ซูฉางชิงถูกเสียงเอะอะโวยวายนอกเรือนปลุกให้ตื่น
เขาลืมตาขึ้น โดยไม่รู้ตัวก็มองไปข้างกาย ผ้าห่มว่างเปล่า เหลือเพียงหมอนเปลือกบัควีตที่เบี้ยวไปข้างหนึ่งกับเส้นผมบางนุ่มอีกไม่กี่เส้น
เขายื่นมือไปคลำในผ้าห่ม ยังมีความอุ่นหลงเหลืออยู่บ้าง เสี่ยวหลินเอ๋อร์คงเพิ่งลุกขึ้นได้ไม่นาน
เขาสวมเสื้อคลุมตัวนอกผลักประตูออกไป ก็เห็นศิษย์กลุ่มใหญ่ยืนอออยู่ด้านนอกเรือนอย่างแน่นขนัด เสิ่นหวยชิงกำลังวิ่งออกมาจากในห้อง มือถือต้นฉบับบทกวีใบหนึ่ง สีหน้าตื่นเต้นเต็มที่ ตะโกนออกไปด้านนอกว่า “บรรลุระดับจวน! บรรลุระดับจวน!
ศิษย์น้องเล็กบทกวีบทที่สองก็บรรลุระดับจวนแล้ว!”
ฝีเท้าของซูฉางชิงชะงัก
เขาเดินไปข้างหลิ่วเหวินหย่วน ก้มลงมองเด็กน้อยที่กำลังซุกอยู่ในอ้อมอกอาจารย์ สองมือยังกำชายเสื้ออาจารย์ไม่ปล่อย
ใบหน้าเล็กนั้นยังซีดเผือดราวกับยังตกใจไม่หาย หมวกขนกระต่ายเอียงไปข้างหนึ่ง เผยปลายหูแดง ๆ ออกมาเล็กน้อย
ซูฉางชิงอดหัวเราะไม่ได้