เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 บทกวีบทที่สอง
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงฟ้าสาดส่องเริ่มปรากฏ
เมื่อกู้ชิงหลินตื่นขึ้น ซูฉางชิงยังคงหลับสนิท แสงรุ่งอรุณลอดผ่านกระดาษหน้าต่าง ทอดเงาขาวพร่ามัวลงบนมุ้งเตียง
เขากะพริบตา ใช้เวลาหลายวินาทีจึงนึกออกว่าตนอยู่ที่ใด — ไม่ใช่วัดร้าง ไม่ใช่โรงเตี๊ยม หากคือสำนักศึกษาฮ่าวหราน คือเตียงของพี่ชาย
ผ้าห่มนุ่มฟู หมอนเป็นหมอนเปลือกบัควีตเตี้ย ๆ ข้างกายมีลมหายใจสม่ำเสมอยาวนานของซูฉางชิง
เขาพลิกตัวอย่างระมัดระวัง ไม่ทำให้ซูฉางชิงตื่น แล้วค่อย ๆ ย่องลงจากปลายเตียง
รองเท้าผ้าฝ้ายดำเหยียบลงบนพื้นไม้ เกิดเสียงเอี๊ยดเบา ๆ เขาหยุดชะงักทันที หันกลับไปมองคนบนเตียง
ซูฉางชิงไม่ตื่น กู้ชิงหลินจึงถอนหายใจโล่งอก เขย่งปลายเท้าเดินไปยังโต๊ะหนังสือใต้หน้าต่าง
บนโต๊ะวางพู่กันหมึกกระดาษแท่นฝนหมึก ในแท่นฝนหมึกยังมีหมึกที่ซูฉางชิงเขียนบทความเมื่อคืนเหลืออยู่ครึ่งแอ่ง เริ่มข้นบ้างแล้วแต่ยังใช้ได้
ราวพู่กันแขวนพู่กันอยู่หลายด้าม ทั้งใหญ่และเล็ก กู้ชิงหลินเลือกด้ามที่เล็กที่สุด — มือของเขาเล็กเกินไป จับพู่กันใหญ่ไม่อยู่