เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 อาจารย์ปู่
หลังเขาของสำนักศึกษาฮ่าวหราน แตกต่างจากบรรยากาศอันโอ่อ่าของส่วนหน้าโดยสิ้นเชิง
ที่นี่ไม่มีตำหนักศาลาหอซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ไม่มีศิษย์และลูกศิษย์สัญจรไปมา
มีเพียงทางเดินเล็ก ๆ ที่ปูด้วยแผ่นศิลาเขียวสายหนึ่ง คดเคี้ยวผ่านป่าสนอันหนาแน่น ตรงไปยังเรือนเล็กหลังหนึ่งซึ่งไม่สะดุดตาบนไหล่เขา
ป่าสนหนาแน่น เรือนยอดบดบังฟ้าและดวงตะวัน กันแสงอาทิตย์ส่วนใหญ่ไว้ภายนอก เหลือเพียงเส้นทองบาง ๆ ไม่กี่เส้นลอดลงมา ตกลงบนรอยตะไคร่บนแผ่นศิลาเขียว
ทางสายนี้ ศิษย์ทั่วไปมิอาจย่างกายเข้ามาโดยพลการ ทุกคนในสำนักศึกษาต่างรู้ว่าผู้ใดอาศัยอยู่บนหลังเขา แต่ไม่มีผู้ใดกล้ามารบกวน
หลิ่วเหวินหย่วนเดินช้ามาก
เขาคือกึ่งอริยะ ก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียวก็ข้ามพันลี้ได้
แต่ทุกครั้งที่มาหลังเขา เขากลับเดินขึ้นไปทีละก้าว ๆ
จากตีนเขาถึงไหล่เขา เก้าร้อยเก้าสิบเก้าก้าว ไม่เพิ่มไม่ลด