กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 สำนักอาจารย์
กู้ชิงหลินหลับลึกเหลือเกินในครานี้
ไม่มีฝัน ไม่มีสะดุ้งตื่น ไม่มีพลิกตัวไปมาด้วยความหนาวเหน็บ
เขาขดตัวอยู่ในผ้าห่มที่อบอุ่น หายใจยาวและสม่ำเสมอ บนแก้มในที่สุดก็ปรากฏสีเลือดที่ดีต่อสุขภาพขึ้นบ้างเล็กน้อย
เมื่อเขาค่อย ๆ ตื่นจากความฝัน แสงสว่างนอกหน้าต่างก็สว่างจ้าแล้ว
ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงของฤดูหนาวสาดผ่านกระดาษหน้าต่าง กระจายแสงสีเหลืองอบอุ่นเป็นวงลงทั่วห้อง
เขางัวเงียขยี้ตา มองเห็นยังไม่ชัดเจนเต็มที่ ก็เห็นแผ่นหลังของใครคนหนึ่งก่อน
ซูฉางชิงนั่งอยู่ริมเตียง หันหลังให้เขา เอวและหลังตรงราวกับต้นสน
เขาไม่ได้จากไป ทั้งไม่ได้นอนลง เพียงนั่งอยู่ข้างเตียงเช่นนี้ตลอดทั้งคืน
กู้ชิงหลินมองแผ่นหลังนั้น ในใจก็ผุดความรู้สึกหนึ่งขึ้นมาซึ่งอธิบายไม่ถูก