เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 เสี่ยวหลินเอ๋อร์
โจ๊กหนึ่งชามถูกกินจนหมดก้น
ซูฉางชิงวางชามเปล่าบนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียง ก้มลงมองคนในอ้อมแขน
มุมปากของกู้ชิงหลินติดเมล็ดข้าวอยู่เมล็ดหนึ่ง ตัวเขาเองดูเหมือนไม่รู้สึก เพียงพักพิงเงียบ ๆ อยู่บนอกซูฉางชิง ราวกับลูกแมวน้อยที่กินอิ่มแล้วก็ง่วงนอน
ซูฉางชิงยิ้มออกมาเล็กน้อย ยื่นนิ้วหัวแม่มือออกไป เช็ดเมล็ดข้าวที่มุมปากนั้นให้เขาอย่างเบามือ
ปลายนิ้วสัมผัสแก้มของเด็ก ผิวเย็นเฉียบ แต่ก็ดีกว่าสภาพเขียวคล้ำแข็งเย็นเมื่อคืนในวัดร้างนั้นมากนัก
“เสี่ยวหลินเอ๋อร์” เขาถามเบา ๆ “จะเอาอีกหรือไม่”
กู้ชิงหลินเดิมทีกำลังหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง เพลิดเพลินกับความง่วงหลังกินอิ่ม พอได้ยินสามคำนี้ ทั้งตัวก็แข็งค้างไปชั่วขณะ
เสี่ยวหลินเอ๋อร์
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งสองมองซูฉางชิงโดยไม่กะพริบ