เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 ศิษย์พี่
แสงกระบี่ท่องไปในหมู่เมฆ
ซูฉางชิงบินได้มั่นคงยิ่ง
เด็กในอ้อมแขนหลับลึกนัก ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวนาน ใบหน้าเล็ก ๆ พิงอยู่บนอก ถูกอุณหภูมิร่างกายของเขาอบจนอุ่นผะผ่าว
บนใบหน้าเล็กที่เปื้อนฝุ่นโคลนนั้น บางครั้งหัวคิ้วจะขมวดเบา ๆ ราวกับแม้ในความฝันก็ยังไม่อาจสงบสุข
ซูฉางชิงยื่นมือไป จัดคอเสื้อบุฝ้ายที่ลมพัดจนเบี้ยวให้เขาเข้าที่
ผ้าของเสื้อบุฝ้ายหยาบจนบาดมือ บนนั้นมีปะอยู่สามสี่แห่งเย็บอย่างเบี้ยว ๆ ฝีเข็มห่าง ๆ พอเห็นก็รู้ว่าคนที่เย็บไม่ค่อยเป็นงานเข็ม
สำลีที่ปลายแขนเสื้อจับตัวเป็นก้อนแข็งนานแล้ว ไม่มีประโยชน์ในการกันหนาวใด ๆ
ซูฉางชิงมองอย่างเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง แล้วรัดเสื้อคลุมของตนที่ห่อตัวเด็กไว้ให้แน่นขึ้นอีกหน่อย
บินไปราวสองสามชั่วยาม แสงฟ้าก็ค่อย ๆ เผยแสงสลัว ๆ สีเทาออกมา