ตอนที่ 101 ความอิจฉา

ตอนที่ 101 ความอิจฉา

การฝึกจนหมดเรี่ยวแรงอีกครั้ง ทำให้ต้องใช้เวลาพักฟื้นอยู่นานกว่าจะกลับมามีกำลังได้เหมือนเดิม

ความเหนื่อยล้าเช่นนี้ทำให้เว่ยหนิงรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในวันแรกของการฝึก

ทว่าไม่ว่าจะฝึกหนักเพียงใด เว่ยหนิงก็ไม่มีความคิดที่จะถอยหลังแม้แต่น้อย

หลายวันติดต่อกัน ทุกครั้งที่ฝึกเสร็จ เว่ยหนิงดูราวกับเพิ่งคลานออกมาจากกองโคลน ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยดินที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ใบหน้ามอมแมมไม่มีส่วนไหนสะอาดเลย

จากตอนแรกที่ฝึกท่าทั้งหมดเสร็จก็มืดค่ำ จนตอนนี้เหลือเพียงฟ้าสลัว เธอไม่ต้องคลำทางกลับบ้านท่ามกลางความมืดอีกต่อไป และไม่จำเป็นต้องนอนทอดกายอยู่บนพื้นเหมือนศพเพราะแรงหมดเหมือนถูกสูบออกไปจนแห้งเหือดอีกแล้ว