กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 23 ผู้มาเยือน
เวลานี้ใกล้จะตีหนึ่งแล้ว พ่อค้าแม่ค้าที่แผงลอยส่วนใหญ่ทยอยกลับกันไปหมดแล้ว
หูต๋ามาเจอพวกเขาก็ตั้งใจจะกลับเหมือนกัน พอดีเลยถือโอกาสคุยเรื่องเครื่องปรุงรสกับเว่ยหนิงไปด้วย
พอสอบถามดูถึงรู้ว่าพักที่โรงแรมเดียวกันพอดี จึงกลับไปพร้อมกัน เขาเลยเรียกบริการรถด่วนติ๊ก
เมื่อขึ้นรถลอยฟ้า หูต๋าก็ถามเว่ยหนิงขึ้นอีกครั้ง
“คุณอาหูคะ หนูเองก็ทราบไม่มากเท่าไหร่ ทราบเพียงว่าเป็นผลของพืชชนิดหนึ่ง เป็นแปดแฉก รูปทรงคล้ายดาว มีรสหวานและมีกลิ่นหอมรุนแรง ใช้ดับคาวและกำจัดกลิ่นได้ เรียกว่าโป๊ยกั๊กค่ะ”
กลัวว่าเขาจะถามต่อ เธอจึงรีบพูดต่อว่า “หนูจำได้ว่าโป๊ยกั๊กต้องตากแห้งถึงจะเก็บรักษาได้ ส่วนอย่างอื่นจำไม่ได้แล้วค่ะ ตอนที่อ่านหนังสือเล่มนั้นหนูไม่ได้ดูละเอียดเลยลืมไปหมดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้เจอโป๊ยกั๊ก หนูคงนึกไม่ออกหรอกค่ะ”
เห็นเธอพูดแบบนั้น หูต๋าก็รู้ว่าคงถามอะไรเพิ่มไม่ได้แล้ว แต่อาศัยข้อมูลเพียงเท่านี้ก็เกือบจะพอแล้ว ไว้ทดลองดูเดี๋ยวก็รู้เองว่าผลลัพธ์เป็นยังไง
“คุณหู คุณมาที่ดาวไคหยางได้ยังไง ผมจำได้ว่าธุรกิจของคุณไม่ได้อยู่ที่แถบนี้นี่ครับ?”