กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 22 มันฝรั่ง
“คุณลูกค้า สนใจจะดูหน่อยไหมครับ? ทั้งหมดนี่เป็นของที่ผมเพิ่งเก็บมาสด ๆ จากในป่าน่ะครับ”
เว่ยหนิงได้ยินเสียงนั้นก็หันกลับไปอีกครั้ง
ไม่มีอะไรมาก เพราะเสียงที่เจือความประหม่า ความตื่นเต้น และฟังดูยังอ่อนเยาว์นี้ทำให้เธอเกิดความอยากรู้อยากเห็น
พ่อค้าแม่ค้าในเพิงคนอื่น ๆ ต่อให้ไม่ใช่คุณลุงหรือหญิงวัยกลางคนที่ดูผ่านโลกมามาก ก็มักจะเป็นชายหนุ่ม มีเพียงคนนี้เท่านั้นที่ฟังจากเสียงแล้วเหมือนยังไม่บรรลุนิติภาวะ
“เธออายุเท่าไหร่แล้ว?” เว่ยตงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเด็กชายร่างผอมบางที่สูงไม่ถึงไหล่ของตน จึงถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“สิบ... สิบหกครับ” เด็กชายไม่คาดคิดว่าจะมีคนถามเช่นนี้ แต่ก็ยังคงตอบกลับไป
อายุสิบหกปี ตามกฎหมายสหพันธรัฐยังถือเป็นผู้เยาว์ ควรจะเป็นวัยที่ไร้เรื่องให้ต้องกังวลแท้ ๆ แต่กลับต้องมาเสี่ยงชีวิตในป่าเพื่อหาเลี้ยงชีพ
“เธอมีอะไรขายบ้าง?” เว่ยตงรู้สึกไม่สบายใจนัก อดไม่ได้ที่จะอยากช่วยเหลือเด็กคนนี้
เฮ่อเฉิงนึกไม่ถึงว่า เขาเพียงแค่คิดจะลองเสี่ยงเรียกคนสองคนที่ดูเหมือนพี่น้องกันคู่นี้ไว้ เดิมทีเขาคิดว่าเด็กสาวน่าจะเกลี้ยกล่อมได้ง่ายกว่า แต่ไม่นึกเลยว่าฝ่ายชายจะเป็นคนถามก่อน