กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 24 มันฝรั่งเส้นผัดเนื้อหมักตากแห้ง
เว่ยตงนึกว่าตัวเองจะได้เห็นฉากที่แบ่งแยกฝ่ายอย่างชัดเจนจนน่าอึดอัด
ใครจะไปคิดว่าพอเข้าไปกลับพบว่าคุณพ่อของเขากำลังคุยกับพันเอกหลานตี๋ได้อย่างถูกคอ
แม้แต่คุณแม่เองก็นาน ๆ ทีจะเอ่ยตอบสักประโยคสองประโยค
ในขณะที่คริสเอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่ต้นจนจบราวกับเป็นรูปปั้นประดับห้องอยู่บนโซฟา
เว่ยหนิงทนฉากแบบนี้ไม่ไหว หลังจากล้างมะเขือเทศหนึ่งจานก็รีบเผ่นเข้าครัวไปทันที
เรื่องเจรจาธุรกิจอะไรนั่นปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการกันไปเถอะ เธอเป็นเด็กอยู่เลย หน้าที่หลักคือ กิน ดื่ม ปลูกผัก และทำอาหารก็พอแล้ว
“ท่านผู้บัญชาการครับ เชิญชิมมะเขือเทศนี่หน่อย รสชาติใช้ได้เลยครับ” เว่ยกั๋วเหลียงพอเห็นดังนั้นก็รีบหยุดบทสนทนาแล้วเลื่อนจานไปข้างหน้า
ผู้บัญชาการท่านนี้เก่งกาจเกินไป ถ้าคุยกันต่อแบบนี้ไส้ในของเขาคงถูกขุดออกมาหมดแน่ ๆ อย่าดูถูกรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนของเขาเชียว ทุกคำพูดที่เขาพูดออกมานั้นไร้ช่องโหว่โดยสิ้นเชิง ตนเองกลับถูกคำพูดพวกนั้นต้อนจนมุม เกือบจะหลุดปากบอกเรื่องพลังพิเศษของหนิงหนิงออกไปแล้ว แค่ชั่วครู่เดียวที่คุยกัน แผ่นหลังของเว่ยกั๋วเหลียงก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นแล้ว